كسى را در صورت عذر داشتن سرزنش نمىكرد ، بلكه عذر او را مىپذيرفت بر اين روش بود كه آنچه را مىگفت ، انجام مىداد و آنچه را كه نمىگفت نيز انجام مىداد ، و چون دو كار در پيش مىآمد و نمىدانست كدام بهتر است ، كارى را كه بر خلاف هواى نفسش بود ، مورد توجه قرار مىداد . چنين بود كه از دردى پيش كسى نمىناليد مگر نزد كسى كه اميد بهبودى از او داشت و با كسى مشورت نمىكرد جز با آن كه چشم خيرخواهى از او داشت . و نيز بر اين بود كه هيچگاه دلتنگى نمىكرد و خشم نمىورزيد و نمىناليد و به چيزى دل نمىبست و انتقام‌گيرى نمىكرد ولى از دشمن غفلت هم نمىورزيد . بر شما باد چنين اخلاقى ارزنده ، اگر توان آنها را داريد و اگر نه دريافت اندك بهتر از واگذاشتن هر كدام و همهء آنهاست ، هيچ نيرو و توانى نيست جز به خدا . » « 1 » 3 - صدوق ، در حديث مرفوعى از حسن‌بن على عليهما السلام نقل كرده ، مىفرمايد : « مردم چهار دسته‌اند : بعضى داراى خلق نيكو هستند ولى بهره‌اى از خوبى ندارند ، ولى بعضى داراى بهره و نصيب از خوبى هستند اما داراى خلق خوبى نيستند ، و گروهى نه بهره‌اى از نيكى دارند و نه خلق نيكو ، كه اينان از بدترين مردمند ، و بعضى هم خلق نيكو و هم بهره و نصيبى از نيكى دارند ، اين دسته از بهترين مردمانند . » « 2 »

--> ( 1 ) - كافى : 2 / 237 . ( 2 ) - خصال : ص 236 .